“Çocukluğumdan beri Hz. Muhammed ismini duyduğum zaman yüreğim kabarır, heyecanlanırım. Dünyaya gelmiş geçmiş insanların en şefkatlisi, en merhametlisi bir peygamber olarak düşünürüm O’nu. İnsanın insanı ezmesine, dogmalara kapılmasına, fanatizme düşmesine engel olan bir büyük öğretici, bir aydınlatıcı olarak algılarım. Doğruluğun, dengenin, insancıllığın doruğu olduğunu bilirim. Zulme ve sürgüne uğramış, yanlış anlaşılmış, hayatına kastedilmiş ve ölümünden sonra da torunları ve damadı öldürülmüş bir aile reisi olarak çektiği acılar içimi titretir. Onunla birlikte ehli-beyti de erdem sahiplerinin en yüceleri olarak görürüm. İnsan soyu Hz. Muhammed’le şereflenmiş, onunla yücelmiştir.”

(Zülfü Livaneli)

Zülfikar, İslam dininin peygamberi Muhammed’in damadı ve dördüncü halife Ali bin Ebu Talib’in çatal şeklinde iki başlı kılıcının adıdır. Zül “sahip”, Fikar “fikir” demektir. Kelimenin tamamı fikir sahibi anlamına gelir. Halife Ali’nin Uhud savaşında Kureyş’in meşhur savaşçılarından dokuz kişiyi öldürdüğü, bu savaşta bedeninden yetmiş yara alarak son ana kadar peygamberi savunduğu, bu sebeple de Cebrail’in, “Zülfikar’dan başka kılıç, Ali’den başka da yiğit yoktur.” dediği rivayet edilir. Zülfikarın Topkapı Sarayında olduğu iddia edilse de bir başka rivayete göre Halife Ali’nin vasiyeti üzerine Necef’te denize atıldığı söylenmektedir.

Onca sahabe arasında, hiç kimsenin Hz. Ali’ninki gibi fedakar ve serdengeçti dostları olmadığı gibi, hiç kimsenin düşmanları da onun düşmanları kadar münafık ve tehlikeli olmamıştır. Ali (a.s) öyle bir yiğitti ki, ölümünde cenazesi bile düşmanlarının saldırısından kurtulamadı. Bu, daha önceden Resulullah (s.a.a) tarafından kendisine bildirilmiş olduğundan, cenazesinin gizlice toprağa verilmesini ve mezarının yerinin gizli tutulmasını vasiyet etti. Nitekim İmam Ali’nin (a.s) mezarı yüz yılı geçgin bir süre boyunca gizli tutulmuş, bu süre zarfında evlatlarından başka mezarının yerini kimse bilememiş ve nihayet Emevi devleti yıkıldıktan ve Hariciler de tam anlamıyla varlıklarını yitirip tükenmeye yüz tuttuktan sonra, yani ona duyulan nefretler ve beslenen amansız düşmanlıklar bir nebze olsun azaldıktan sonra İmam Sadık (a.s) tarafından mezarının yeri açıklanmıştır.

Hz. Ali’nin kabri şu an Necef-i Eşref’te bilinmektedir. Fakat Afganistan’da da Hz. Ali’ye ait olduğu söylenen bir mezar bulunmaktadır.

(www.al-shia.com)

Ankara Palas Devlet Konukevi`nde davet verilmeyi hak edecek bir olayın yıldönümüydü ve Ramazan ayı içerisindeydik. Elinde rakı bardaklarıyla gördüğü iki yakın mesai arkadaşı için, Evren Paşa, `Mazur görmelisiniz` demişti, `Çünkü Bektaşi onlar…` İki üst düzey komutan Bektaşi miydi gerçekten, yoksa Kenan Evren arkadaşlarıyla basın mensupları önünde şakalaşıyor muydu?

Doç. Bedri Noyan Dedebaba`ya göre, generalliğe kadar yükselmiş Bektaşi subaylar bulunuyor. Dediğine göre, Atatürk de Bektaşiymiş; en yakınlarında tuttukları arasında da epey Bektaşi bulunuyormuş… `Erenler Bağından` adıyla da bir eseri olan Yakup Kadri Karaosmanoğlu`nun ünlü `Nur Baba` romanında bir tekke etrafında anlattıkları `gerçek hayat öyküleri` imiş, biliyor muydunuz? `Nur Baba`, İstanbul Çamlıca Bektaşi post-nişini Ali Nutki Dedebaba`nın lakabıymış..

(www.tumgazeteler.com)

Muharrem mateminde, Muharrem ayının 1-10 günü öğle vaktine kadar su orucu tutulur. Kerbelâ’da ölümden kurtulan Hz. Zeyn-el-Abidin’in imam oluşu ve Hz. Hüseyin’in defnedildiğinin ön ikinci günü aşure kaynatılır. Su orucu, on Muharrem öğle vakti biter, fakat matem onikinci güne kadar sürer.

Bektaşilerde kadınlara “Bacı-Kız kardeş” ve mürşit, yani Baba erenlerin eşine “Anabacı” denir.
Dedebaba eşine de “Anabacı Sultan” denir. Bektaşi ve Alevilerde, kadınlara erkeklerle eşit haklar tanınmıştır. Aile kurumu çok kuvvetlidir.  Boşanma yoktur. Eğer kadın tarafından haklı nedenler göstererek, ısrarla boşanma isteniyorsa, mürşit Baba erenler ona izin verebilir.