Ayrıca;

Namus, Para, Tarih, Özgürlük, Kültür …

çalabiliyor.

Zerrecikler gibi tohumlar, çekirdekler; başlarında koca ağaçları taşıyor, dağ gibi yükleri kaldırıyorlar. Demek herbir ağaç, “Bismillâh” der. Hazine-i Rahmet meyvelerinden ellerini dolduruyor, bizlere tablacılık ediyor. Her bir bostan, “Bismillâh” der. Matbaha-i Kudret’ten bir kazan olur ki: Çeşit çeşit pekçok muhtelif leziz taamlar, içinde beraber pişiriliyor. Herbir inek, deve, koyun, keçi gibi mübârek hayvanlar “Bismillâh” der. Rahmet Feyzinden bir süt çeşmesi olur. (Risale-i Nur, Birinci Söz)

Gerçekten de Mason locaları bu tür gizli örgütlenmelerin hep bir yerlerindedir. Gladyo’yu bitiren savcı Felice Casson’un İtalya’daki P-2 Mason locasının örgütle bağlantısını açığa çıkarışından tutun da, Ergenekon iddianamesindeki İlhan Selçuk’un İstanbul’da Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Büyük Locası’nda darbeyi planlayanlarla bir araya geldiği bilgisine kadar pek çok bağlantı, meselenin bir komplo teorisinin sınırlarını aştığını gösteriyor.

Bu kadarla da kalmıyor, Büyük Doğu Locası Paris’te bir toplantı düzenliyor, Üstad-ı Azam Jean-Michel Quillardet, başörtüsünün serbest bırakılmasına karşı çıkarak yasanın “Türk laikliğinin bünyesinde açılan tehlikeli bir gedik” olduğunu savunabiliyor ve kafamız iyice karışıyor. Bu ne öfke böyle? “Yoksa laiklik konusunda Masonlara bir güvence verilmiş de haberimiz mi yok?” diyesi geliyor insanın.

Hüseyin Gülerce ise ısrarla soruyor: “Yasak olmasına rağmen Silahlı Kuvvetler bünyesinde masonlar var mıdır? Masonluğu tespit edildiği için bünyeden çıkarılan generaller var mıdır? Milletin evlatları için, orayı ele geçiriyorlar, buraya sızıyorlar dile dünyayı ayağa kaldıranlar, masonluk konusuna gelince neden suspus oluyorlar?”

Ancak 100 yıl evveline dönersek, Meşrutiyet için ayaklananların asker ve sivil önderleri arasında hatırı sayılır miktarda Mason bulunduğunu biliyoruz. Merkezi Selanik’te bulunan Macedonia Risorta Locası ile yine Selanikli Jön Türklerin kurduğu Osmanlı Hürriyet Cemiyeti (adı daha sonra İttihat ve Terakki Cemiyeti olmuştur) arasındaki bağlantılar giderek daha net bir şekilde açığa çıkıyor. Cemiyete girecek olanların önce Mason olması, yani ‘tekris edilmesi’ gerekiyordu. Böylece 1901-1908 yıllarında 23’ü karargâhları Rumeli’de bulunan ve İkinci ve Üçüncü Orduların en üst rütbeli ‘muvazzaf’ subaylar olmak üzere tam 188 İttihatçı Masonluğa alınmıştır.

Kendisi de cemiyetten olan Ahmet Bedevi Kuran’ın verdiği bilgilere göre Masonluk İttihatçılar arasında o kadar onsuz olmaz bir hal almıştı ki, cemiyette iki türlü üye vardı. Bir kısmı Mason locasına girenlerdi ki, bunlara “li ebeveyn kardeş” (ana baba bir kardeş) deniliyordu. Mason locasına girmeyen üyelere ise “li eb” (baba bir kardeş) kardeş diye hitap ediliyordu. Öz kardeş ve üvey kardeş de diyebilirdiniz buna. Nitekim sonradan Cemiyetin bir numarası haline gelen Talat Paşa ve milletvekili yapılan Emanuel Karasso’nun Macedonia Risorta Locası’nın ilk üyeleri ve 33 derece Mason olan üstad-ı azamları yapıldığını biliyoruz.

Gerçi o mücadele günlerinde bu normal görünüyordu ama sonraları savunmaya geçen İttihatçılar “Onlar bizi değil, biz onları kullandık” diyeceklerdi. Ancak kimin kimi kullandığı çok değil, 10 yıl içinde belli olacaktı.

Peki bunlar birer spekülasyon mu?

Bakın, öyle gizli saklı belgeleri değil, açık belgeleri kullanacağım. Birincisi, ihtilalin o sıcak günlerinde Meşrutiyetin hemen ardından Adalet Bakanlığı’na getirilecek olan Macedonia Risorta Locası üyelerinden Manyasizade Refik Bey’in İngiliz gazetesi “The Morning Post”a verdiği demeç. İttihatçıların İtalyan Masonluğundan manevi destek gördüklerini doğrulayan Refik Bey, Macedonia Risorta ve Labor et Lux localarının kendilerine “büyük hizmetler verdi”ğini ve barınak sağladığını gayet soğukkanlı bir şekilde anlatmış ve şöyle devam etmiştir:

“Orada Masonlar olarak toplanıyorduk, çoğumuz da Masonduk, fakat aslında örgütlenmek için toplanıyorduk. Bunun yanı sıra yoldaşlarımızın büyük bir bölümünü, üyelerini ince eleyip sık dokuyarak seçmeleri nedeniyle Cemiyetimiz için bir elek işlevi gören bu localardan seçtik… Ayrıca bu localar, ihtiyaç halinde İtalyan Sefaretinden müdahale teminatı almış olan İtalyan Grand Orienti’ne bağlıydı.”

Demek ki neymiş? 1) İttihatçı Masonlar olarak toplanıyorlarmış; 2) Yoldaşlarının büyük bir bölümünü Masonlar arasından seçiyorlarmış; 3) Çünkü Masonlar cemiyete adam almakta ustaymış; 4) Ayrıca da Abdülhamid herhangi bir şekilde olaylara müdahale etmek isterse İtalyan Elçiliğinden güvence almışlarmış.

Kim söylüyor bunu? İttihatçıların sözüne en çok itibar ettikleri ve bu yüzden de ilk Meşrutiyet kabinesine Bakan yaptıkları zat.

İşe bakın ki, aynı Manyasizade Refik Bey, ihtilal coşkusu içinde ikinci bir demeç verir. Bu defa Paris’te çıkan “Le Temps” gazetesine verdiği demeçte şunları söyler:

“Masonluk ve İtalyan Masonluğu bize manen destek verdi… Hakikatte İtalyan locaları İttihat ve Terakki’ye yardımcı oldular, bizleri korudular, bizlere birer sığınak oldular. Çoğumuz Mason olduğumuzdan teşkilatlanmak için genelde localarda toplanırdık. Üyelerimizi de localardan seçmeye çalışırdık, çünkü locaya üye olabilmek için sıkı bir kontrolden geçilmekteydi.”

Siz düşünedurun, geçtiğimiz günlerde gazetelerden bir haberi koyuyorum masaya:

“Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Büyük Locası, bütün bağlı kuruluşlarına II. Meşrutiyet’in 100. yıl kutlamalarının 2008 boyunca çeşitli etkinliklerle kutlanması talimatı vermesi üzerine “Meşrutiyet defileleri”, kitap tanıtımları, konferanslar ve benzer etkinlikler düzenlendi.”

Meğer sadece defile değil, darbe de düzenleyeceklermiş!

(Mustafa Aramğan)

Bursa Nutku hakkında ilk kez 11 yıl önce yazmıştım; en son yazımı yazalı da sanırım 2 yıl kadar oluyor. Ulaştığım sonuçları “Küller Altında Yakın Tarih” adlı kitabımda topladım. Merak edenler okuyabilirler. Nitekim yakınlarda “Sabah”tan Engin Ardıç kaynak belirtmeden bir yazı kaleme aldı, “Yeniçağ”dan Arslan Bulut da hem isim vererek yararlanan, hem de yorumumdan pek haz etmeyen örtük bir eleştiriyle çıktı ortaya. Keza bir internet sitesinde alıntılanan yazıma aklıevvel bir hukukçu tehdit dolu bir mesaj yazmış; güya yazıyı yayından kaldırıp özür dilemezse site sahibi hakkında dava açacakmış. Uğurlar ola.

İyi de Ergenekoncuların gündeme getirdiği Atatürk’ün Bursa Nutku’nun mahiyeti nedir?

Güya 1 Şubat 1933’te Bursa’da Ulu Cami’den çıkan cemaatin bir kısmı, İstanbul’da bazı camilerde Arapça ezan okunduğu halde Bursa’da neden okunmadığını valiye sormaya giderler. Emniyet Müdürü vs. paniğe kapılıp Ankara’ya, Ankara da o sırada İzmir’de bir yurt gezisinde bulunan Atatürk’e telgraf uçurup ‘Bursa’da irticaî kalkışma’nın başladığı mesajını verirler. Atatürk derhal Bursa’ya gelir. İncelemeleri sonucunda önemli bir mesele olmadığını anlar ve Anadolu Ajansı’na meselenin ‘din’ değil, ‘dil’ meselesi olduğunu belirtir.

Buraya kadar okuyup da, “Ee ne var bunda?” dediniz muhtemelen. Türkiye’de, ateş olmayan yerden duman çıkarmak hususunda emsalsiz yeteneğe sahip basın varken çok ekmek çıkar bundan.

Güya 6 Şubat gecesi Gazi, Bursa’da şimdi Atatürk Köşkü olarak bilinen binada bir konuşma yapar ve konuşmasında “Görevini yapmayan kolluk kuvvetleri karşısında Türk gençliğinin bizzat harekete geçmesi gerektiğini” ifade eder. Bu, devrimlerin bekçisi olan gençliği sokaklara dökülmeye, anarşiye, kanun ve nizam tanımazlığa çağıran kışkırtıcı bir konuşmadır.

1958’de “Ulus” gazetesinde çıktığından bu yana, tam yarım asırdır vardı-yoktu diye tartıştığımız bu sözde nutuk hakkındaki görüşüm şudur:

Atatürk’ün Bursa Nutku yoktur!

Kanıtlarımı metodolojik ve olgusal olmak üzere iki düzeyde ifade edeyim:

Metodolojik kanıtlar şunlar:

1) Nutuk, kalabalık bir topluluk önünde yapılan bir konuşmadır. Halbuki Bursa Nutku’nun 13-14 kişilik bir içki sofrasında söylendiği rivayet edilmektedir. Dolayısıyla bir kere bu bir ‘nutuk’ olamaz.

2) Atatürk gibi kanun ve hukuka son derece titizlenen bir devlet adamının gençliği sokağa dökecek ve polis, savcı, hakim vs. devlet görevlilerini dinlememeye sevk edecek bir konuşma yapması kendisiyle çelişmesi demektir. Nitekim Mahmut Goloğlu’nun dikkatimizi çektiği gibi 2,5 ay sonra meydana gelen Razgrad Olayı’nda (Bulgarlar Türk mezarlığına tecavüzde bulunmuşlardı) gençliği yatıştırıcı bir dille konuşan ve kanunlara uymaya çağıran da Atatürk’ten başkası değildi. Dolayısıyla kanunlara uyulması hususunda bu denli titiz birinin halkı sokağa dökecek Maovarî bir konuşma yapması mümkün değildir.

Olgusal açısından bakarsak Bursa Nutku’nun sahteliğini şu kanıtlardan anlayabiliriz:

1) Atatürk’ün bütün söz ve yazışmalarını toplayan resmi yayınlarda bu nutka yer verilmemiştir. Mesela “Söylev ve Demeçler”de yoktur.

2) Atatürk’ün yaptığı her konuşmanın kaydedildiği Nöbet Defteri’nde bu toplantının kaydı bulunmamaktadır.

3) Bursa Nutku bu kadar önemli bir konuşma idiyse neden o günlerde basına yansımamıştır da, ilk olarak söylendiğinden 14 yıl sonra, yazanın da pek emin olmadığı ve kimden duyduğunu belirtmediği bir kitapta karşımıza çıkmıştır?

4) Nutku aktaran Rıza Ruşen Yücer’i Atatürk’ün çevresinden kimse tanımamaktadır. Farz edelim ki, bir şekilde o grubun arasına katıldı gazetecimiz, notunu tuttu. Ancak bu nota çıkışta el konulur ve ertesi gün Atatürk’ün onayından geçerse kendisine iade edilirdi. Kaldı ki, Atatürk, içki sofrasında konuşulanlar orada kalacaktır emrini vermiştir. Bu yüzden de onun onaylamadığı sözler yok hükmünde sayılırdı. Onaylanmış olsaydı zaten birkaç gün içinde basına yansımış olurdu.

5) Nutkun gerçekliği hususunda en ciddi kanıtlardan biri, Atatürk’ün 2. yaveri Cevdet Tolgay’ın Aralık 1966’da Milliyet’te çıkan yazısıdır. Ancak bu yazıda önemli bir hata göze çarpmaktadır. Burada konuşmanın yapıldığı tarih, 6 Şubat akşamı olarak verilmektedir. Ancak Atatürk’ü Mudanya’dan İstanbul’a götüren Gülcemal vapurunun seyir defterinde o akşam 19.30’da hareket edildiği yazılıdır. Bursa-Mudanya arasının o tarihlerde 60-70 dakikada alındığı ve vapura binmeden önce selamlaşma vs. ile yarım saate yakın bir sürenin geçtiği hesaba katılırsa Atatürk’ün köşkten en erken 17.45-18.00 civarında ayrılması söz konusudur. Sofranın en az 1-1,5 saat açık kalması gerekir ki, bu durumda saat 16 civarında akşam yemeğine oturulduğu sonucu çıkar. Halbuki Atatürk’ün en yakınında bulunanlar, mesela Cumhurbaşkanlığı Sekreteri Hikmet Bayur o saatlerde Atatürk’ün asla akşam yemeği yemediğini söylemişlerdir ki, bu durumda o sofranın da gerçek dışı olduğu sonucu çıkmaktadır.

Son sözü, Atatürkçülüğünden kuşku duyulmayacak bir isme, Falih Rıfkı Atay’ın 10 Nisan 1967 tarihli savcılık ifadesine bırakayım:

“Bursa Nutku diye Atatürk’ün söylediği bir nutuk yoktur… Bursa gazetecisinin yazdıkları kulak rivayetleridir. Atatürk son derece nizamcı ve devlet otoritecisi idi. Memlekette anarşi havası yaratmak kasdı vardır. Atatürk bu kasda alet edilmek istenmiştir.”

Ergenekonculara benden nasihat: Bursa Nutku’ndan size ekmek yok! Başka kapıya.

(Mustafa Armağan, Zaman)

Gelin görün ki, 80 yıl sonra bile bu temel metin hálá yanlışsız ve eksiksiz bir şekilde yayınlanabilmiş değil. Çünkü Nutuk talihsiz bir dönemde, yani harf devriminden bir yıl önce yayınlanmış, devrim yapılınca Nutuk da sakıncalı ve yasaklı bir kitap sayılmıştır. Ve Cumhuriyet nesli, Nutuk’u okuyabilmek bahtiyarlığına altı yıl sonra erebilmiştir. Ne yazık ki 1934’te yapılan Latin harfli ilk neşir, eskilerden yeni harflere aktarılırken yapılan yanlışlarla malul olarak çıkacaktır.

İLK ÖZTÜRKÇE METİN 1963’TE

1960’LARA gelindiğinde Nutuk’un yeni neslin anlayabileceği sadelikte yayınlanması gündeme gelmiştir. Türk Dil Kurumu 1963’te bir heyet kurarak ilk defa Öztürkçeleştirilmiş metni yayımlamıştır. Bunu bugüne kadar onlarca Nutuk ve söylev yayını takip etmiştir.

Ne var ki bu Nutuk veya söylevler 1927’deki Arap harfli neşri değil de hatalı olan 1934 neşrini esas aldığından yanlışlar devam etmiş ve ehliyetsiz sadeleştirmelerle iyice içinden çıkılmaz bir hale gelmiştir.

Sadece Nutuk’ta değil, söylev ve demeçlerde de hatalar sürmektedir. Nitekim 1925 yılında Konya’da yaptığı konuşmada Atatürk’ün ‘müessir sizsiniz’ (siz yaptınız) sözü, metinlere yanlışlıkla ‘müteessirsiniz’ şeklinde geçmiş ve söylev ve demeçlerde bu kelime ‘üzgünsünüz’ kılığına sokulmuştur!

Osmanlı kadını kafes arkasında mıydı?

Yanlış bilgilerimizden biri de şu: Osmanlı döneminde kadın evine, kafes ardına tıkılmış, ikinci sınıf bir yaratıktı. Oysa belgeler bize oldukça farklı bir kadın fotoğrafı çekiyor. Osmanlı döneminde ayakkabı imalatçılığından tutun da vakıf ve dokuma fabrikası sahibi kadınlara kadar son derece renkli bir kadın tablosu çıkıyor karşımıza. Tabii ki kadın kamusal alanda bugünkü kadar görünürlük kazanmış değildi. Ancak zannedildiği gibi harem havuzlarında yüzmekten gayrı işe yaramayan hayalî mahluklar olmadığı da gerçek.

İşte bir Ermeni tarihçinin gözüyle İstanbul Kadısı ve padişah karşısında celallenebilen eli maşalı Osmanlı kadınlarının yaptıkları:

Türk kadınları, ellerinde sırıklarla, taam yani yemek vaktinde toplu olarak, İstanbul Efendisi’nin konağına giderek yemek sahanlarını açmış ve ‘Papaz herif, sen böyle mükellef taam eylerken, biz açlıktan ölüyor, bir ciğeri 25 paraya yiyoruz’ diyerek Efendi’nin üstüne yürümüşlerdir. Efendi bunu görünce sofrayı bırakıp harem dairesine kaçmakla kadınların elinden kurtulmuştur. Kadınlar yolda, cuma günü olduğundan Bayezit Camii’ne selámlığa giden Padişaha da arzuhál vermekle beraber, ağızlarını da açmışlar ve uçlarına müm ve ciğer asılı sırıklar sallayarak: ‘Efendimiz, uyan ve bizi düşün. Pahalılığa dayanamıyoruz, aç kaldık’ gibi sözler sarf etmişlerdir. Fakat beyhude çabalıyorlardı, çünkü padişahın elinden bir şey gelmiyordu.

(Tarih 1 Mayıs 1808, yani Sultan IV. Mustafa dönemidir. Darphane kátibi George Oğulukyan’ın Ermenice Ruzname’sinden.)

Hatalar düzeltilsin

Mesela Nutuk’un son cildinde yer alan 28 nolu belgede menviyet (amaçlar) kelimesi maneviyat olarak yazılmıştır.

Belge 112’deki ‘dûnan’ (alçaklar) kelimesi ‘dendan’ (dişler) şeklinde geçmektedir.

Belge 238’de Kázım Karabekir’in bir mektubu nakledilirken ‘o cahiller’ ifadesi geçmektedir ki, bu ifade yerine ve metnin akışına hiç mi hiç uymamaktadır. Doğrusu ‘mücahitler’dir. Trakya belgelerinde ise ‘metanetimi imha ve celadetimi iade edecek’ denilmektedir. Cümlenin gelişi göz önünde tutulduğunda burada ‘imha’ değil, ‘ihya’ kelimesi kullanılmış olmalıdır.

Ester ve mekkári (katır ve at, deve gibi kiralık hayvan) kelimeleri, ‘usturumkári’ (artık ne demekse) yapılmıştır.

Velhasıl Nutuk, Genelkurmay Harb Tarihi Dairesi’nde mevcut olduğunu bildiğimiz orijinal yazma nüshasıyla karşılaştırılarak hatasız olarak yeniden yayınlanmalıdır. Ayrıca bir zamanlar Ziraat Bankası kasalarında saklandığını bildiğimiz belgelerin orijinalleri yeniden okunmalı ve hatalar düzeltilmelidir. Dipnotlarla bazı olayların arka planlarının açıklanması ve metin içi bağlantıların kurulması da gerekmektedir ki, gelecek nesiller eli yüzü düzgün bir Nutuk metni okuyabilsin. 84 yıldır bu işin sağlıklı bir şekilde yapılmamış olmasına ne kadar hayıflansak azdır.

Türkiye’nin kurucusunun temel kitabı tahrif ediliyor, kimseden çıt yok. Sonra da kalkmış, bilimsellikten, objektiflikten, aydınlanmadan bahsediyorlar. Bir defa aydınlanmanın ilk şartı, önündeki metni doğru dürüst okuyup anlamak, sonra da yeni nesillere adam gibi aktarmaktır.

Varlığını Atatürk’e borçlu olan TDK hesap vermeli

ATATÜRK’ÜN kendi eliyle kurduğu Türk Dil Kurumu, yıllarca Türk halkına saç baş yoldurtan yeni ‘tilcikler’ uydurmaktan vakit mi bulamadı acaba Nutuk’la ilgilenmeye? Bir zamanlar, Behçet Kemal Çağlar’ın ‘Bugünün Diliyle Atatürk’ün Söylevleri’ (1968) kitabını basmıştır mesela. Atatürk’ün sözlerinin nasıl tahrif edildiğini yıllar önce Fethi Naci ‘Atatürk’ün Temel Görüşleri’ kitabında ortaya koymuş ve şöyle demişti: ‘Varlığını Atatürk’e borçlu olan TDK bu tahriflerin hesabını vermek zorundadır.’

Nasıl çarpıtılıyor?

Piyasadaki Nutuk veya söylevlerde birçok kelime hatalı çevriliyor. Mesela Arapça diye ‘fakat’ kelimelerinin atıldığı ve yerlerine Türkçe zannedilerek ‘ama’ların konulduğunu görüyoruz.

Mesela bir yerde ‘menfaatleri’ kelimesi ‘yararları’ diye güya Türkçe’leştirilmiş. Nutuk metnini öztürkçeleştirenlerin, kendi sözlüklerine bile tutarlı kalmadıkları anlaşılıyor. Nitekim Türk Dil Kurumu Sözlüğü’nde ‘menfaat’i, ‘çıkar’ diye karşılamışlar; ‘yarar’ı da ‘fayda’ yerine kullanmışlar.

Mesela yine aynı paragrafta ‘hukuk-ı esasiye’, ‘temel haklar’ diye çevrilmiş. Oysa burada Anayasa Hukuku kastedilmektedir, eski deyişle Esas Teşkilat Hukuku.

‘Galeyana getirmek’, ‘alevlendirmek’ haline gelmiş; ‘kavim’ kelimesi ‘topluluk’ diye karşılanmış; biraz aşağıda ise bu defa ‘kitle’ kelimesi ‘topluluk’ yapılmış.

‘İktisadî’ kelimesi neyle karşılanmış biliyor musunuz? Şaşırmayın: Tutumsal.

Ayrıca araya ‘ülkü’ kelimesi sıkıştırılmış ikide bir. Acaba ‘mefkûre’ kelimesinin karşılığı olarak mı kullanılmış diye 1927 basımına baktım ve hayret: ‘Nokta-i nazar’ (bakış açısı) diye geçen yerler ‘ülkü’ yapılıvermiş.

Ne var ki asıl söylemek istediğim, bu anlaşılmaz hale getirme operasyonunu Atatürk’ün eserine layık görenlerin diğer kitaplara neler yapabileceğini ortaya koymaktı. Dille istedikleri gibi oynayabileceklerini zannedenlerin içine düştüğü trajikomik durum, bir kanon olarak kurgulanan Nutuk üzerindeki mıncıklamalardan daha iyi belgelenemezdi herhalde. Bir de Falih Rıfkı Atay’a kızarlar ‘Atatürk keşke Nutuk’u hiç yazmasaydı’ dedi diye. Kendileri onu anlaşılmaz bir kılığa soktukları halde hem de…

Şimdi söyleyin bakalım: Nutuk’tan sınıfımızı geçebilmiş miyiz?

(Mustafa Armağan, Zaman)

HAMİLELER İÇİN RİSK

Kitapta, kimyasal ürünlerin yiyecek ve içeceklerin yanında depolanmaması, kullanılmadan önce etiketinin mutlaka ayrıntılı biçimde okunması, hamilelerin toksik maddelerle mümkünse temas etmemesi ve ürünlerin kendi ambalajlarında saklanması uyarılarında bulunuluyor. Kitapta ayrıca, kimyasal içerikli maddeler yerine hemen her evde bulunabilecek sirke, limon suyu, soda, çamaşır sodası, sıvı sabun gibi malzemelerin kullanılması da öneriliyor. Kitaba göre, günlük hayatta kullanılan ürünler ve içerdikleri kimyasal maddeler de şöyle:

Fırın temizleme maddeleri: Kimi malzemeler, kostik ve amonyak içerdiğinden, özellikle sprey şeklinde olanların havada zerrecikler oluşturduğu için cilde, göz ve akciğerlere zarar verebiliyor.

Mobilya ve yer cilaları: Bu ürünlerin bazılarının içeriğinde bulunan ve kanserojen bir madde olan fenol, ciltle temas ettiğinde de soyulma, kabarıklık, yanma ve sivilceler oluşmasına yol açıyor.

Eviye ve tuvalet açıcıları: “Kostik” isimli madde, astım hastalarında astım krizlerini tetikleyebiliyor.

Bulaşık yıkama sıvıları: Renklendirilmiş olanlar kurşun veya kanserojen etki yaratabilecek maddeler içerebildiğinden, bunların renksiz olanlarının seçilmesi tavsiye ediliyor.

Bulaşık makinesi deterjanı: Su ile temas ettiğinde aktive olarak toksik klor gazı çıkarabileceğinden bu gazların mutfakta yoğunlaşması halinde baş ağrısı, yorgunluk ve göz yanması oluşuyor.

Bilgisayarlar: Bilgisayar önünde uzun süre oturanlarda gözlerde tahriş, çift görüş, asabiyet, baş, boyun ve bel ağrıları sorunları ortaya çıkabiliyor.

Diğer taraftan, yüksek voltaj nedeniyle oluşan statik elektriğin ortamda pozitif yüklü iyonların yoğunlaşmasına sebep olduğu ve bunun sonucunda da yorgunluk, asabiyet, baş ağrısı ve çeşitli göz sorunlarına yol açabiliyor.

Ev bitkileri: Özellikle çocuklu evlerde kimi bitkilerin odaya konulmasına dikkat etmek gerekiyor. Açelya, çiğdem, ortanca, ökseotu, çan çiçeği, zakkum gibi bitkiler yenildiğinde zehirlenme yapabiliyor. Ayrıca, ontoryum ve yonca gibi bitkiler de cilt, ağız ve deride tahrişe neden olabilirken, nergis zambağı, düğün çiçeği, siklamen, karanfil, sardunya, nergis, papatya, benjamin, lale soğanı, iris gibi bitkiler de ciltle temas halinde kaşıntı, yenildiğinde kusma ve mide krampına sebebiyet verebiliyor.

Şampuanlar: Sentetik deterjan nedeniyle saç derisinde doğal yağ kaybı ve göz yanması olabiliyor. Ayrıca, duş sırasında suyun fazla sıcak olması da saç derisinin emme niteliğini artırarak kimyasalların daha fazla absorbe olmasına sebep oluyor.

Deodorant ve ter önleyiciler: Deodorant ve ter önleyicilerin içindeki kimi maddeler, koltuk altı keseciklerinde iltihap ve deri tahrişine neden oluyor.

Talk pudrası: Bu malzemelerin kanserojen nitelikteki “asbest lifleri” içermemesine ve alınırken bu hususa dikkat edilmesi gerekiyor.

Allık: “BHA ve formaldeheti, DC Red33, FDC Yellow 5 ile FDC Yellow 6″ boya maddeleri içerenler kanserojen olabiliyor.

Göz farı: Kanserojen “BHA, TEA” içerenler ile tahriş edici “trienthanolamin ve quaternium 15″ içeren ürünlerden sakınılması tavsiye ediliyor.

Dudak boyası ve kalemi: Dudak boyalarında bulunabilecek hint yağı, propyl gallate, glycerol diisostearat, ricinoleic ait, diisostearyl malate, yellow 11, pigment boyar maddalerin cilt tahrişine yol açabileceği, eosin boyaları, esanslar ve lanolinin de dudaklarda kurumaya neden olabileceği uyarısında bulunuluyor.

Bebek bezleri: Ağartılmış beyaz kağıt içeren bazı tek kullanımlık bezlerin ‘dioksin’ içerikli olanları, bebeğin bağışıklık sisteminde ve karaciğerinde hasara neden olabiliyor.

MÜRİDİ OĞUZTAN ANLATIYOR

İddianamenin ek klasörlerinde yer alan ifadesinde Ergenekon tutuklusu Ümit Oğuztan, Ali Kalkancı’nın cinlerine maaş bağlattığını öne sürdü. Oğuztan, geçtiğimiz günlerde Ergenekon kapsamında gözaltına alınıp serbest bırakılan işadamı Turgut Büyükdağ’ı arayan Ali Kalkancı’nın, cinlerin maaşı ödenmediği için fırça atttığını anlattı. Büyükdağ’ın 28 Şubat sürecinde sergilenen senaryonun finansörü olduğu ve Ergenekon’la bağlantısı bulunduğu iddia edilmişti.

3 BİN CİNE ASGARİ ÜCRET

Kalkancı’nın müridi olduğunu anlatan Oğuztan, ‘Bir keresinde Kalkancı, Büyükdağ’ı telefonla aradı. Cinlerin maaşlarının gelmediğini söyledi. Ben de ‘sorun bakalım kaç cini varmış’ dedim. 3 bin cini fabrikayı korumak için görevlendirdiğini ifade etti. Büyükdağ, ‘bunların maaşlarını nasıl hesaplayacağız?’ diye sorunca, ‘asgari ücretten’, cevabını aldı’ diye konuştu.

GİZLİ TANIK ‘SENARYO’YU ANLATTI

Savcı Zekeriya Öz’e konuşan bir gizli tanık, Ergenekon tutuklusu Ümit Oğuztan ile Sisi lakaplı Seyhan Soylu’nun alkolik Ali Kalkancı’yı şeyh, barlarda konsomatrislik yapan Fadime Şahin’i de mürid haline getirip, ‘irtica geliyor’ paranoyası yarattıklarını ayrıntılarıyla anlattı. Ümit Oğuztan, savcılık ifadesinde Ali Kalkancı ile ilişkisini ayrıntılarıyla anlattı. Sisi de Zaman’a verdiği röportajda ‘28 Şubat’ı ben organize ettim’ dedi.

(http://aktifhaber.com)

ABD arşivlerinden çıkan ve Latife Hanım’ın yazdığı öne sürülen mektupta geçen “Atatürk’ü etkisi altına alan şeytani kadının” Halide Edip Adıvar olduğu iddia edildi. Araştırmacı Rıfat N. Bali’nin İngilizce olarak çıkan “Atatürk as Viewed Through the Eyes of American Diplomats” adlı kitabında yer alan mektupta, Atatürk’ün tekke ve zaviyeleri kapatması ve kadınların peçe ve çarşaf giymesini yasaklamasında “şeytani özelliklere sahip kadının” etkisinde kaldığından söz ediliyor. Bali’in kitabına önsöz yazan tarihçi Andrew Mango bu kadının Halide Edip Adıvar olduğunu yazdı. Mektupla ilgili ‘apaçık sahtekârlık’ diyen Mango şöyle yazdı: “Bu mektup Boston Advertiser Gazetesi’nde 1926′da Atatürk’ün boşanmış eşi Latife Hanım’ın imzası ile çıktı ki, bu bana açık bir sahtekarlık gibi geliyor. Hiçbir Türk hele Latife gibi yurtsever biri, Atatürk’ün yakınındaki grup hakkında ‘genç, histerik ve içi boş kafalı Türkler’ demez. Şeytanın etkisi ile ilgili bölümde, ‘gerçek bir kadın Mussolini’ ve ‘İkimizin de tanıdığı bu yetenekli kadın’ olarak Halide Edip tasvir ediliyor olmalı, ancak Atatürk ve Halide Edip’in 1926′dan itibaren görüşmediklerini bilmeyen bir kişi tarafından yazılmış olmalı.”

(http://arsiv.sabah.com.tr)

Burhan Özbey’in haberx.com adlı internet sitesinde, “ülkü’nün gizli evliliği” ile ilgili satırlarını şaşkınlık içinde okurken; ister istemez şöyle düşünüyordum:
“Bu konuda, acaba resmî tarih ne diyor?”
Ülkü Adatepe hakkında “resmi tarih”e geçen bilgiler şöyleydi:

“Ülkü Adatepe, (doğum 27 Kasım 1932) Atatürk’ün en küçük manevi kızı. Atatürk’ün annesi Zübeyde Hanım’ın evlatlık kızı Vasfiye Hanım ile Fransızca öğretmeni ve gar şefi Mehmet Tahsin çukurluoğlu’nun kızıdır. Zübeyde Hanım’ın küçük yaştan itibaren yetiştirdiği Selanikli Vasfiye Hanım, Zübeyde Hanım’ın ölümünden sonra bir süre Atatürk’ün kızkardeşi Makbule Hanım’la kalmış. Atatürk kendisini Gazi Orman çiftliği’nde istasyon şefliği yapan Mehmet Tahsin Bey’le evlendirmişti. Vasfiye Hanım ile Mehmet Bey’in çocukları olacağını öğrendiğinde ister kız, ister erkek olsun Ülkü isminin verilmesini isteyen Atatürk, 9 aylıkken Ülkü’yü Çankaya Köşkü’ne aldırdı ve biraz büyüdüğünde onu yurt gezilerine götürmeye başladı.
Atatürk öldüğünde ülkü altı yaşındaydı.
Üsküdar Amerikan Lisesi’nde başladığı öğrenimini maddi sıkıntılar nedeniyle tamamlayamadı ve genç yaşta evlendi.
İlk evliliğini Sabiha Gökçen’in amcasının oğlu üsteğmen Fethi Doğançay ile yaptı.
Onüç yıl süren bu evliliğinden iki oğlu oldu. İkinci evliliğini ise işadamı öke Adatepe ile yaptı.”
Evet, “resmî bilgi”ler bu kadardı. Gördüğünüz gibi, “Ülkü’nün bir Yahudi ile evlendiği”ne dair en ufak bir bilgi yok!

HEM EVLİ, HEM İKİ ÇOCUK ANASI!
Peki, nereden çıktı bu bilgi? Söz, Burhan özbey’de:
“Atatürk’ün manevi kızı ülkü çukurluoğlu, 23 Ağustos 1962 tarihinde ikinci evliliğini bir Yahudi ile yaptı. Sanırız bunu pek çok vatandaşımız bilmez. Bildiğimiz kadarıyla evliliğin yapıldığı tarihlerden sonra birkaç gazete dışında bu konuda basında pek ayrıntılı haberler çıkmadı. Toplumsal Tarih dergisinin Ağustos 2008 tarihli son sayısında, bağımsız araştırmacı Rifat N. Bali’nin kaleminden çıkan yazının önemli bir bölümünü sizlerle paylaşarak; tarihi olaydan bilgisi olmayan okurlarımızı aydınlatırken, az bilindiğini sandığımız bir gerçeğe de ışık tutmuş olalım.”
Burhan özbey, bu girizgâhtan sonra, “Ülkü’nün gizli kalan evliliği” olayının ayrıntısını şöyle yazıyordu:
“Ülkü çukurluoğlu’nun ikinci kere evlendiğinde dair ilk haber, nikah gününün ertesinde Yeni Sabah gazetesinde yer aldı. Gazeteye göre Ülkü Hanımın ikinci eşi Yeşua Bensusen 1.90 boyunda sarışın bir gençti. Babası bir yağ tüccarıydı. Ankara Yedeksubay Okulu’nda eğitimini yaptıktan sonra kura ile İzmit’e tayin edilen ve askerlik hizmetini burada bitiren Yeşua Bey Paris’e gidecek ve üç yıl burada kalacaktır. Daha sonra İstanbul’a dönen Yeşua Bensusen babasıyla birlikte ticaret yapmaya başlayacak, Nişantaşı ve Şişli sosyetesinde yakışıklılığıyla tanınacaktı.
Fethi Doğançay ile evli olan iki çocuk annesi Ülkü Hanım, Yeşua Bey ile 1962 yılının Şubat ayında tanışacak, cazibesine kapılacak ve onunla evlenmeye karar verecekti. Yeşua Bensusen’in ailesi de, Ülkü Hanım’ın boşanmaya karar vermesi ve kararını yerine getirmesiyle bu izdivaca itiraz etmeyecekti.

EVLİLİĞE TOPLUMUN TEPKİSİ
Yeni Sabah ilk haberinden iki gün sonra yayınlayacağı ikinci bir haberinde, evliliğin “yurtta derin tepki yarattığı”nı ve gazeteye gönderilen telgraflarda “bu izdivaçtan duyulan üzüntünün dile getirildiğini” yazacaktır.
Tepkiler bu kadarla kalmayacak, Milli Türk Talebe Birliği ve Mustafa Kemal Derneği üyeleri de bu evliliği protesto edeceklerdi. Her iki dernek;”Atatürk’ten Ülkü’ye intikal eden bütün hakların kendisinden alınmasını ve Atatürk’ün Ülkü ile olan bağlarına ait okul kitaplarında geçen kısımların çıkarılmasını” isteyeceklerdi. Mustafa Kemal Derneği Başkanı Muhtar Kumral,
“Atatürk’ün manevi kızının bir Yahudi genciyle evlenmesi bütün Türk halkında kuvvetli bir memnuniyetsizlik yaratmıştır. Bizler bunu protesto ediyoruz.Atatürk’ün kızını örnek alan birçok genç kız yabancı gençlerle evlenme arzusu göstermekteler” sözleriyle evliliği tel’in edecekti. Taşradan İstanbul’daki gazetelere gönderilen protesto mektuplarında, “Atatürk’ün kızı ve Yahudi kocası memleketten kovulmalı, vatandaşlıktan çıkarılmalıdırlar” diye yazmaktaydı. Bu protestolara, yeni evli çiftin kalmakta olduğu Hilton oteline hizmet eden yirmi taksinin şoförü de katılacaktı…
Bağımsız araştırmacı Bali’nin “Toplumsal Tarih” dergisindeki söz konusu yazısında, ülkü Hanım’ın kocası Yeşua Bensusen’in bu düşünce ve tavırlara olan tepkisi anlatılıyor, ülkü çukurluoğlu ile eşinin, kendilerine haksızlık yapıldığı yönündeki açıklamalarına yer veriliyor.
Yazının sonuç bölümünün son satırlarını aktararak yazımızı noktalayalım.
“Son Posta gazetesi yazarı Tahir Tan değişik etkenleri öyle dile getiriyordu: Vay efendim, deniyordu; Atatürk’ün kızı nasıl olur da bir Musevi ile evlenirmiş.

Bu sözlere Ülkü’nün kocasının verdiği cevap makul görülebilirdi.’Ben Türk’üm’ diyordu genç adam.’Türk ordusunda askerlik görevimi ifa ettim. Ben kendimi Türk saydıktan sonra siz geri iter, beni aranıza almazsanız ne yaparım?’ Genç kocaya, haksızsınız denemezdi. Konuşması makuldü. Fakat duyulan infial esasen kendisine değildi. Olgunluk çağına geldiği bir sırada, Atatürk’ün manevi evladı sıfatını taşıyan bir kadının koca iki çocuğunu ve kocasını bırakması, kendisinden daha genç, dini kendi dininden ayrı biri ile evlenmesi garipti. Ülkü’nün bütün bunlara bir kül halinde mütalaa etmesi gerekiyordu. Bahis konusu olan sadece kocasının dini değil, manevi babasının lekesiz prestiji idi. Ne yazık ki o, yıllarca sonra pek de hoş olmayan bir olayla Atatürk’ün manevi kızı olduğunu hatırlatmıştı bize. Küçüklüğünde Türk’ün atası ile birlikte çekilen resimleri köylere kadar dağıtılan kız; “baba ve evlat sevgisinin sembolü” sayılıyordu.

ÜLKÜ’YÜ ÖRNEK ALAN ATATÜRKÇÜ KIZLAR
“Haber”lerin veriliş şeklinden ve yapılan “yorum”lardan da anlaşılacağı üzere; “Ülkü”ye yönelik tepkiler, “aşık olduğu adam”dan dolayı değildi!
Öyle ya; “gönül”dü bu!
Herhalde hatırlarsınız.
Şu anda bir televizyon kanalında sunuculuk yapan Pınar Altuğ da öyle yapmıştı ya! “Kocası askerde” iken “evine erkek almış” ve onunla yaşamıştı ya! Kısacası, “askerdeki kocasını Tony Theodorakis adlı bir yabancı ile “aldatmıştı” ya; toplumun asıl tepkisi bunaydı!
İşte, o yıllarda “ülkü”nün yaptığı da buydu.
Üstelik, bunu yapan kadın, “Atatürk’ün manevî kızı” gibi bir sıfat taşıyordu üzerinde!
“Sembol” bir isimdi!
O günkü gazeteler endişe etmekte haklıydı.
Öyle ya; “Atatürk’ün manevi kızı” olan bir kadın “Yahudi ile evlenir” ise, onu örnek alan diğer genç kızlar ne yapmazdı ki?!?
Nitekim, daha sonraki yıllarda Pınar Altuğ gibi, bazı “Atatürkçü kızlar” ortaya çıkmış ve hem “yabancı” ile kırıştırmış, hem de “kocalarını aldatmışlar”dı!
Uzun lâfın kısası;
“Hiçbir şey göründüğü gibi değil”di!
Her olayın “farklı bir boyut”u veya bir “önce”si vardı.
Siz, siz olun;
Görünen her şeye ve söylenen her söze aldanmayın!

(Hasan Karakaya, Vakit)

ATATÜRK’TEN DE ATATÜRKÇÜLER!
Haberde daha başka detaylar da var ama orası konumuzla pek alakalı değil!
İşte bu haberi okuduktan sonra, önceki akşam seyrettiğim “çaylak” filmindeki o söz geldi aklıma;
“Hiçbir şey göründüğü gibi değildir!”
Düşünebiliyor musunuz;
“Atatürk’ün özel isteği” ile çekilen bir belgesel, “Atatürk’ten de Atatürkçü” bir genel müdür tarafından yasaklanıyor!
Gerekçe de ilginç;
“Komünizm propagandası yapılıyor!”
Ulan, yapılıyorsa yapılıyor! Atatürk’ün buna bir itirazı olmamış da, tasası sana mı düştü?
Bir defa daha anladım ki;
Bu ülke ne çektiyse, “Atatürk’ten de Atatürkçü” olanlardan çekti!
Suratlarına “Atatürkçü” maskesi geçirenler yüzündendir ki, bu millet yıllardır “yasak”lar ve “dayatma”larla boğuşuyor!
“Atatürk’ün özel isteği” ile çekilen bir belgesel bile “yasaklanabiliyor” ise, “Atatürkçülük” adına, “laiklik” adına konulan daha başka “yasak”ların tutarlılığını da, varın, siz düşünün!

(Hasan Karakaya, Vakit)

“Bize kızmasınlar, hatalar olabilir. İleride daha iyi göreceksiniz. Halkımızın karanlıkta kalmasını istemiyoruz, aydınlıkta olmasını istiyoruz. Doğalgaz çevrim santrallarının maliyeti çok çok yükseldi. Hidroelektrik santrallarla bunun yarısına, belki daha da aşağısına bunları elde etme imkânı var. 17-18 cente enerji elde etmenin bedelini kim ödüyor, halkımız ödüyor. 5 sene tahammül ettik, artık edemiyoruz.”

Ve devam ediyordu: Dünyanın değişik yerlerinde böyle çevreciler var. ‘Ne yaparsınız’ dersin, ele avuca gelecek hiçbir işleri yoktur. Sadece boş vakitlerini değerlendirmek için yaptıkları iş budur.

İşte bu konuşma, “çevreci”leri ve “kartel medyası”nı ayağa kaldırdı. Erdoğan’ın sözlerini “3-5 cümle” ile geçiştiren kartel medyası, çevrecilerin tepkilerine geniş yer ayırdı.

KOÇ’UN ORMAN KATLİAMINA ÇIT YOK!
Vakit Gazete’si haftalar ve hatta aylar boyu haykırıp; “Koç üniversitesi için ormanların talan edildiğini” yazmıştı! Gerçekten de “çok büyük bir talan” yaşanıyordu.
“Sarıyer Ormanları”ndan binlerce ağaç kesilmiş ve topraklar “cascavlak” kalmıştı!
Ama, çevrecilerde “tık” yoktu!
Ne TMMOB’dan ses çıkıyordu, ne de TEMA’dan!
Ne Doğa Derneği ses veriyordu, ne de diğer çevreciler!
Kısacası; Koç Holding, bir “darphane” gibi, kendisine “para” yağdıracak “özel üniversite”yi, işte bu “sessizlik”, işte bu “tepkisizlik” içinde kurmuştu!
Gayet ne olarak ortaya çıkmıştı ki;
“çevrecilik” maskesi altında faaliyet yürüten kişi ve kuruluşların bir kısmı hem “besleme” idi, hem de “güdümlü!”
Evet, “besleme” ve “güdümlü”ydüler!
Çünkü, “çevreci” etiketli bazı kişi ve kuruluşlar, “Koç Holding bünyesi”nde görevliydi ve oradan “maaş” alıyordu!
“Koç’tan maaş alan” bir çevrecinin de, “Koç’un orman katliamı”na ses çıkarması elbette beklenemezdi!
İşte bu yüzden “gık”ları çıkmadı!

KÖPEĞE PARK SERBEST, İNSANA CAMİ YASAK!
Aynı “çevreci”(!)leri, “Kadıköy/Göztepe’ye cami yapılmasına karşı çıkarken” de görmüştük!
CHP’li Belediye Başkanı Selami öztürk öncülüğünde hareket eden “çevreci”ler, “cami” yapılmasına şiddetle karşı çıkıyorlardı ama, aynı belediyenin yaptırdığı “buz pisti”ne ses çıkarmıyorlardı!.
Ne ilginç ki;
Kadıköy’de “köpek”lerin dolaşabileceği “park”lar yaptırılmıştı ama, “insanların ibadet edebileceği camiler”e sıra gelince, höykürmeye başlamışlardı!
Bir ara, şöyle eleştiriler gelmişti kulağımıza:
“Bu çevreciler, çevre ve hayvanlara sahip çıkma görüntüsü altında acaba insanlara düşmanlık yapmak için mi varlar? Bu hayvanseverlerin hepsi, aynı zamanda insan düşmanı mıdırlar?”
Kabul etmek gerekir ki, bu “eleştiri”lerdeki “haklılık payı” hayli yüksekti!
çünkü;
“Bitki”lere ve “hayvan”lara karşı son derece hassas olan “çevreci”ler, sadece “halk”a değil, aynı zamanda “Hakk’a da düşman”dı!
öyle ya; eğer öyle olmasalar, Göztepe sakinlerinin “cami” taleplerine karşı çıkmazlardı!

ESERLER BİZANS KALINTISI OLUNCA!
Bunların “samimi ve dürüst olmadığını”, birçoğunun “ikiyüzlü ve sahtekâr” olduğunu, evet evet “çifte standartlı tavır”lar sergilediklerini geçtiğimiz günlerde “2 ayrı örnek”te gördük.
önce birinci örneği verelim;
Haberler şöyleydi:
“İstanbul’un ulaşım sorununa çözüm getirmek için başlatılan raylı sistem çalışmaları kentin 2 bin 500 yıllık geçmişine ışık tutan arkeolojik kalıntıları ortaya çıkardı. Marmaray Projesi için İstanbul’un 3 ayrı noktasında yürütülen arkeolojik kazılarda en çok tarihî kalıntıya rastlanan bölge Yenikapı oldu. Kazılarda tümüyle yok olduğu sanılan Konstantin Surları bulundu. 4 numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu’nun surların korunmasına karar vermesi üzerine Marmaray’ın güzergâhında değişiklik yapıldı.”
Sadece bu kadar değildi elbet.
“Kartel gazeteleri”nde çıkan haberlerde ise şöyle suçlamalar yapılıyordu:
“İstanbul’da tüp geçit projesinin üsküdar ayağındaki bölümünün daha önce birçok kez kazıldığı, ortaya çıkan binlerce yıllık tarihî eserlerin üzerinin örtüldüğü anlaşıldı.”
“Tüp geçit kazısında Boğaz’ın dibinden çıkan tarihî eserler, kimseye sorulmadan, yeniden Marmara’nın derinliklerine ‘gömülüyor’.”
Herhalde söylemeye gerek yok; “kartel gazeteleri”nin ve “çevreci”lerin “baskı”ları üzerine Anıtlar Yüksek Kurulu devreye girdi ve projenin güzergâhını değiştirip, “İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin 24 Milyon Dolar’lık yatırımının çöpe gitmesine” yol açtı!
Niye?
Çünkü, sözkonusu olan “Bizans’ın eserleri” idi!
Bunlar “tarihî eser” idi!
Dolayısıyla “korunmalı”ydı!

BUNLAR HEM DİN, HEM KüLTüR DüŞMANI
Peki, “Osmanlı eserleri” ne olmalıydı?
Meselâ, 1794 yılında, yani “214 yıl” önce Sultan 3. Selim tarafından yaptırılan “tarihî Halitağa çeşmesi” ne olmalıydı?
Ne olursa olsun!!!
Öyle ya; nasıl olsa, o bir “Bizans eseri” değil, bir “Osmanlı eseri”ydi!
Dolayısıyla, “onun bir önemi yok”(!)tu!
“Çevreci”ler ve “kartel gazeteleri” için, “214 yıllık bir Osmanlı eseri” olan Halitağa çeşmesi’nin, gerçekten de hiçbir önemi olmamalıydı ki, buradaki “tarih katliamı”na hiç kimsenin sesi çıkmadı!
Ne tepki, ne de eleştiri!
O “tarihî çeşme”deki “Besmele” yazısı ve “tuğra”lar, “CHP’li Kadıköy Belediye Başkanı Selami öztürk’ün kiraladığı işçiler” tarafından göz göre göre kazındı, göz göre göre katledildi!
Vakit, 23 Ağustos Cumartesi günkü manşetinde, “Besmele düşmanı” başlığıyla işte bu zihniyeti gündeme getirdi!
Ortada, sadece “tarih veya Osmanlı düşmanlığı” değil, aynı zamanda “din ve kültür düşmanlığı” vardı ki; bunu yapan da “CHP zihniyeti”nin bir temsilcisi olan Selami öztürk’tü!
Gelin görün ki;
Ne Anıtlar Yüksek Kurulu’ndan, ne “çevreci”lerden ve ne de “kartel medyası”ndan ses çıktı!
Acaba, orada “Osmanlı eseri” değil de, bir “gâvur eseri” olsaydı ne yaparlardı!
Herhalde kıyameti kopartırlar, ortalığı velveleye verirlerdi!
Başbakan Tayyip Erdoğan’ın önceki gün ve dün Rize’de eleştirdiği “zihniyet” bu olsa gerek!
“Balık çiftlikleri”ne, “orman talanı”na ve “tarih katliamı”na ses çıkarmayıp, “hidroelektrik santralları”na karşı çıkan zihniyet!
Bu zihniyet; gerçekten de; “hem halk, hem de Hakk düşmanı” bir zihniyettir ki; “ikiyüzlülük” ve “sahtekârlık”larıyla, bunu bir defa daha gösterdiler!
Bir defa daha, “suçüstü” oldular!

Selam, saygı ve gönül dolusu muhabbetlerimizle…

(Hasan Karakaya, Vakit)

Başbuğ’un üyelik başvurusunun kabulünü gösteren 18 Aralık 2006 tarihli belgenin yorumlandığı haberde, söz konusu kulübün Türkiye Cumhuriyeti’nin en önemli makamlarından birinde bulunan bir komutan hakkında “güvenlik soruşturması” yaptığına dikkat çekilerek, “Bu nasıl bir kulüp” sorusuna cevap aranıyordu. Belgede İlker Başbuğ’a hitaben “Büyük Kulüp Derneği’neüyelik için yapmış olduğunuz başvurunuz ilgili kurullarca tetkik edilmiş olup, Yönetim Kurulumuzun 09.12.2006 tarihinde yapmış olduğu toplantıda üyeliğe mani haliniz bulunmadığı anlaşıldığından, Büyük Kulüp üyeliğine kabulünüze karar verilmiştir” deniliyordu. Sözkonusu kabul yazısında ayrıca “Bilgi edinmenizi rica eder” şeklinde bir ifadeye yer alıyordu. Resmi yazışmalarda “rica etme” tabiririn, üst makamdan alt makama kullanılan bir hitap şekli olarak kullanıldığı göz önünde bulundurulunca, Büyük Kulüp’ün yönetim kurulu karşısında Kara Kuvvetleri Komutanı’nın işgal ettiği makamın “ast” olarak değerlendirildiği görülüyordu.

“MASONLARLA BAĞLANTILI GÖSTERİLDİK” DİYE DAVA AÇTI
Vakit’in büyük yankı uyandıran bu haberi üzerine Büyük Kulüp gazete ve belgeyi ortaya çıkartan Fatih Akkaya hakkında “masonlarla bağlantılı” gösterildikleri gerekçesiyle dava açtı. Ancak Tarihçi Yurtsever’in araştırmaları sonucunda ortaya koyduğu bilgiler, Vakit’in haberinde geçen bilgileri doğruladı. Tarihçi Yurtsever’in araştırmalarına göre, Kulüp ilk yıllarında, Ermeni asıllı Abraham Paşa’nın Beyoğlu Pera’daki tarihi binasında, Osmanlı Masonlar Kulübü ile birlikte hizmet veriyordu. İlk üyelerinden biri Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Locası’nın kurucusu Talat Paşa idi.

ADINDA SADECE “MASONLAR” KELİMESİ YOKTU
Tarihçi Yurtsever, Büyük Kulüp’e ilişkin araştırmasının sonucunu kişisel web sitesi www.cezmiyurtsever.com adresi aracılığı ile kamuoyuna açıkladı. Açıklamasında tarihi fotoğraflara da yer veren Yurtsever “Abraham Paşa’nın apartmanında Cercle d’Orient ile ‘Grand Orient Masonlar locasının’ birlikte çalışması tesadüfi olabilir mi! Cercle d’Orient’in adı içinde sadece ‘Masonlar’ kelimesi yoktu. Ama kurucuları Masonlar idi” yorumunda bulundu.

KURUCUSU İNGİLİZ ELÇİSİ SANDİSON
Yurtsever’in sitesinde yayınladığı Büyük Kulüp’e ilişkin bilgiler şöyle: “Büyük Kulüp’ün logosunun altında ‘1882 Cercle d’Orient’ açıklaması vardır. Türkçesi ‘Doğu çevresi’ veya ‘Şark çemberi’ anlamlarına da gelir. Circle d’Orient Fransızca bir terim olmasına rağmen onun 1882 yılında kuruculuğunu İngiltere’nin İstanbul Elçisi Sandison yapmıştır. İngiltere Kraliyet ailesinin Osmanlı ülkesindeki en yetkili temsilcisidir Sandison. İngiltere’nin siyasi misyon şefidir. Circle d’Orient’in kuruluş yeri Beyoğlu/Pera semti olduğu için başlangıçla ‘Cercle d’Pera’ olarak da isimlendirilmiş, kuruluşundan kısa süre sonra 1884 yılında Circle d’Orient adını almıştır. İngiltere’nin İstanbul’daki Elçilik binası da Pera’dadır.”

MASONLAR KULÜBÜ İLE AYNI BİNADA HİZMET VERMİŞ
“Cercle d’Orient’in kurulduğu çalışmalarına başladığı tarihi bina da Osmanlı yönetiminde etkisi olan Ermeni asıllı Abraham Paşa’ya ait idi. Ve Beyoğlu’nda tarihi ana caddenin kıyısında bulunuyordu. Abraham Paşa’nın tarihi binasında aynı zamanda Osmanlı Masonlar Kulübü de hizmetlerini sürdürüyordu. Osmanlı Mason locasının da adı ‘Grand Orient’ (Büyük Doğu) idi. Abraham Paşa’nın apartmanında Cercle d’Orient ile ‘Grand Orient Masonlar locasının’ birlikte çalışması tesadüfi olabilir mi! Cercle d’Orient’in adı içinde sadece ‘Masonlar’ kelimesi yoktu. Ama kurucuları Masonlar idi.”

ÜNLÜ MASON TALAT PAŞA DA ÜYESİYDİ
“Sonraki yıllarda 1909′da ‘Grand Orient Mason Locası’ Talat Paşa başkanlığında Hür ve Bağımsız Masonlar Locası olarak isim aldı. Talat Paşa aynı zamanda ‘Circle d’Orient’in de üyesi idi. 1930′lu yılların başlarında Circle d’Orient’in adını değiştirme konusu gündeme geldi. Toplantı tutanakları Türkçe ve Fransızca olarak yazıldı. Ve 1936 yılında ‘Büyük Kulüp’ adını aldı. 1960′lı yıllardan sonra ise Mason locaları ile Büyük Kulüp’ün serpilmesi gerekiyordu. Büyük Mason locası Kadıköy’e taşındı. Büyük Kulüp de Kadıköy Çifte Havuzlar semtine yerleşti. Deniz kıyısında plajı, hemen yanı başında koruluk olarak da korunan yeşil park alanı ile ‘Doğa cenneti’ olarak tasarlandı. Havuzda yıkanarak serinleyenler, güneşin batımını izlerken şarkı söyleyenler, balolarda göğüs dekolte genç ve güzel bayanlar ile yanak yanağa dans edenler, resim sergisinde viskisini yudumlayarak entelektüel pozlar verenler…Her iki laflarının arasına ‘Cumhuriyet, Atatürk, Laiklik’ kelimesini sokuşturanlar… Kulübün yönetim kurulu geleneklerine sımsıkı bağlılığı ile tanınıyordu. Üye kabullerinde kişinin ekonomik durumu ve sicili araştırılıyordu. Ve genelde üyelerinin büyük çoğunluğu da önde gelen masonlar idi.”

MASON İLİŞKİSİNİ ORTAYA KOYDU VE BAŞBUĞ’A SORDU
Tarihçi Cezmi Yurtsever sitesinde, İlker Başbuğ’un, masonlarla ilişkisini ortaya çıkarttığı Büyük Kulüp’e neden üye olduğunu da sorguladı. Başbuğ’a hitaben kaleme aldığı yazısında Yurtsever, “Büyük Kulüp üye kartını iptal ve yırtıp çöpe atacak kadar cesur musunuz!” diye sordu. Yurtsever’in o yazısı şöyle: “Kişisel tercih hakkını kullanarak Büyük Kulüp üyeliğine başvuru ve kabul haklarını elde ettiniz. İstanbul’a geldiğinizde Devletin imkanları ile kurduğu Orduevlerinin imkanları sizler için yeterli gelmemiş olabilir. Ne de olsa iş ve basın çevreleri ile buluşmanız, İngiltere ve ABD siyasi ve diplomatik misyon şefleri ile aynı masada kahve içmeniz…’Yalancı cennet’ olarak tasarlanan kulüp ortamında lüks hayat sürmeniz sizin tercihinizdir. Diğer yandan yıllardan beri Türkiye’yi tehdit eden PKK terörüne karşı operasyon bölgelerinde asker kıyafetleri ile dolaşıp halka, askerlere moral vermeniz de haber metinlerine fotoğraf karelerine yansımış olabilir. Ama yine Türkiye’de bitmeyen bir terör ortamının da varlığını bilen herkes gibi bu hususta yüreği yananlar da şehit aileleri olsa gerek. Açık konuşalım! Ordular kumandanı ve ‘General’ rütbesinde bir yetkili olarak üyesi olduğunuz Büyük Kulüp’ün kuruluş kökenleri ve 135 yıla dayanan tarihi göz önüne alınarak adı geçen kuruluşun Osmanlı ülkesinde mason localarının da kurucuları arasında bulunan İngiltere elçilik misyonu tarafından kurulduğunu bilmez misiniz! Büyük Kulüp veya ‘Cercle d’Orient’e üye olurken bağlı olduğunuz Genelkurmay’dan izin aldınız mı! Benzer şekilde bir ordu mensubu subayın herhangi bir kulüp dernek veya kuruluşa üye olmasına izin verir misiniz! Türk askerleri vatanları ve inandıkları değerler uğruna ‘Allah Allah’ sesleri ile düşmana karşı hayatını ortaya koyarak mücadele verirken geride kendisine emir veren yöneten bir kumandanının ‘yalancı cennetlerde keyif çatması’ olayını bildiğinde ne düşünürdü acaba! Özetle: Büyük Kulüp üye kartını iptal ve yırtıp çöpe atacak kadar cesur musunuz!”

KULÜP’E MASON İLİŞKİSİNİ SORDUK: “VAR/YOK DİYEMEM”

Büyük Kulüp yetkilileri, kuruluşunun ilk yıllarında Beyoğlu’ndaki binada Mason Locası ile birarara hizmet verdikleri iddiasının doğru olup olmadığı konusundaki soruları cevapsız bıraktı. Kulüp Genel Müdürü Atacan Yücel, masonlarla bir bağlantılarının olmadığını söylerken, tarihi bilgilere sahip olmadığını dolayısıyla bu konuda bir açıklama yapamayacağını söyledi. Atacan, “Mason kurucu üyeniz oldu mu, şu an mason üyeniz var mı?” yönündeki sorularımız karşısında ise “Var da diyemem yok diyemem. Bu konularda bir şey söyleyemem” dedi.

(Ferit Ağaoğlu, www.habervaktim.com)

1900′lü yıllarda sütü sağılan bir geyik.

Eğer hayat bir yarış ise;

Kötülüğ�